Jestem cywilizowana. Rozmawiam bez żalu z kobietą, dla której zostawił mnie *J*. Słyszę od niej, że spotykali się na długo przed tym kiedy on rozstał się ze mną. Nie boli. Nie czuję żalu. Czuję wdzięczność.
Teraz ona ma dylematy. On ją zdradza... czy nie... Żal mi jej, bo wiem co czuje.
Mam nadzieję umrzeć niebawem na raka mózgu. Mam depresję, ze starchu przed życiem. A strach mój ma zielone oczy.
Poszłabym na spacer z psem, z kimś kto też ma psa.
Siędzę na fotelu w moich górach. Tutaj kiedyś, wspólnie, razem. W pamięci zacierają się sytuacje. Może kiedyś zapomnę zupełnie. Może to dobrze, może tak lepiej, może tak powinno być. Wstałam o piątej i oglądam wschód słońca.
skomentuj (0)